Çocuklarda kişilik nasıl gelişir? Çocuklarda kendi kişiliklerinin gelişmesi için neler yapılması gerekir? Çocuklarda kişilik gelişimi üzerine bilgi vereceğiz.

İdeal kalıplarınıza çocuklarınızı sokmaya çalışırken acaba zoraki kişilikli çocukların mı yetişmesine neden oluyoruz? Genellikle anne babalar kendine has çocukların özelliklerini ve eğilimlerini göz ardı ederek, kendi kişilikleri doğrultusunda çocukları yetiştirmek için özel çaba harcar. Kendi istedikleri eylemi çocuğa dayatırlar ve çocuğun yerine hareket ederler. Yaratıcı bir süreç için de çocukların da duygularının olduğu bu dönemde son derece telkinlere açıktır. Çocuğun kendi başına düşünme ve yargıya varma yeteneğini şöyle yapılacak diyerek bastırırlar.



‘dokunma!, efendi ol, erkekler ağlamaz’ gibi birçok telkinle ebeveynler çocuklarına nasıl davranmaları ve hatta hissetmeleri gerektiğini buyururlar. İçinden geldiği gibi davranma hissi çocuğun en doğal hakkıdır ve bu özgürlüklerini ellerinden almak için de anne babanın bahanesi hazırdır. ‘Daha o çocuk ne bilsin, kendisi yapamaz, ben onun için doğru olanı biliyorum’ gibi sözlere sıkça hepimiz rastlıyoruz. Bir birey olarak değil çoğunu ebeveynler kendilerinin uzantısı olarak görüyor. Çocuk onlara göre nasıl davranacağını, neyi nasıl yapacağını bilemez. Çocuklarına kuralları açıklama yapmadan koyarlar, devamlı kontrol etme çabasında olurlar ve şekil vermek için uğraşırlar.

Ebeveynin istemediği bir şeyi çocuk yaparken, herkesin bildiği ve aşina olduğu ‘cıs’ sözcüğü ile karşılaşır. Yani bir maddenin yanarken çıkardığı sesle ebeveynin istemediği hareket eşleştirilir. Yabancı nesnelere bu çocuklar korkarak yaklaşırlar. Çocuk meraklı ve öğrenmeye açıktır ancak bu şekilde çocuğun çevreyi tanıma isteği bastırılmış ve gelişimi de böylece engellenmiş olur. Anne babalar daha da ileri giderek arkadaş, eş ya da meslek seçimlerini yaparken de buna karışmayı kendilerinde doğal bir hak olarak görüyor. Çünkü hangi sosyal ortamda, kimlerle ve nasıl çocukların mutlu olacağını ebeveynler biliyor!

Çocukların kendi istekleri, duyguları ve kişiliklerini toplum olarak da göz ardı ediyoruz ve anlattığımız anne baba tutumları beslenip geliştiriliyor.

Yapmamız Gerekenler;

  • Çocuğun öncelikle kendine has ve özel bir birey olduğu kabul edilmelidir.
  • Sevildiği, o ya da bu nedenle bağlı olmadan gösterilmelidir.
  • Onu olduğu gibi kabul etme mesajı çocuğa verilmelidir.
  • Konuşması için çocuğa izin verilmeli, öncelikle bunun için de çocuk dinlenmelidir.
  • Açıkça fikir ve duygularını belli edebilen, kendi kişiliklerini özgürce geliştirmelerine izin verilen çocuklar sorumluluk, özdenetim ve sorumluluk kazanır.


Yorum Yapmak İster Misiniz?

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.